Saskia, 28 januari 2009
Nederland , Haren

mijn (hele lange) laatste bericht

Tja, en dan is het voorbij. Ik ben inmiddels al weer bijna een week thuis, en ben in zoverre wel bijgekomen dat ik een laatste bericht kan schrijven.

Washington was geweldig. Philadelphia was geweldig. Philly vind ik eigenlijk een iets leukere stad (ik vind dat het een beetje meer sfeer heeft) maar alle gratis musea van Washington hielden ons ook behoorlijk bezig (even tussendoor, ik geloof dat ik maar een beetje uit musea blijf nu. We hadden zo ontzettend veel kunstmusea gedaan dat ik op een gegeven moment heel blase aan meesterwerken voorbijliep: o, weer een Van Gogh. O, weer een Renoir. Lelies van Monet? die kennen we onderhand wel. Wat wel leuk was aan al die bezoekjes was dat je dingen ging herkennen en kon terugkoppelen. Zo was in er in National Gallery of Art in Washington een Sol LeWitt (een moderne kunstenaar die geen kunstwerken verkoopt, maar instructies om kunstwerken te maken. Zo had de national gallery een witte wand dat met allerlei kleuren potloden was ingekleurd op een bepaalde manier: Sol LeWitt had dan bepaald welke kleuren en volgens mij ook een beetje de vormen, maar andere mensen hadden het werk zelf gedaan - daar was hij niet bijgeweest. In de Philadelphia Art Museum (wie de film Rocky heeft gezien herkent de trappen vast wel. Veel mensen doen die scene na waarin Rocky omhoog rent en dan triomfantelijk zijn armen in de lucht steekt, heel grappig om te zien. Je vraagt je wel af of er meer mensen op de kunst afkomen, of dat mensen denken ach ja, we zijn hier nu toch al, we hebben de trappen gezien, laten we ook maar ff naar binnen gaan). Anyway, in die museum "hangt" een andere Sol LeWitt: een plafond is blauw geverfd en daarin staan witte geometrische figuren (een cirkel, een vierkant, een rechthoek, een parallelogram, etc). Weer heeft Sol LeWitt de kleur gespecificeerd en welke figuren, maar niet welk plafond, in welk volgorde de figuren moesten komen, hoe groot etc, en weer had hij het zelf ook niet gedaan. Dat leverde bij Marius en mij wel intressante gesprekken op, over wat dit dan toch tot LeWitt's kunstwerk maakt, hoe dat zou zitten met copyright, etc.

In Philadelphia hebben we ook nog gepoogd Obama te zien te krijgen. Hij zou namelijk met de trein vanuit Philly naar DC gaan. Helaas was het uitnodigingen-only (heel flauw gezien zijn andere stops wel open voor publiek waren!). Maar we hebben Secret Service snipers op het dak gezien, en toen we eenmaal binnen waren hebben we Het Gordijn gezien waar hij zich achter bevond (het gordijn is met hoofdletters gezien alles wat hij aanraakt haast mytische proporties gaat aannemen. Ik wacht tot de eerste reliekwieen verzameld gaan worden). We waren iig in hetzelfde gebouw, en een stuk dichterbij dan op de inauguratie zelf! Het was een hele belevenis, voornamelijk ook omdat er zoveel mensen op afgekomen waren. Eens in de zoveel tijd begon er iemand te gillen, en onmiddelijk begon de rest mee te doen, op zijn (vooral haar) tenen te staan om te kijken of het gordijn dan misschien toch niet bewoog...met fototoestels in de aanslag moest men uiteindelijk wel concluderen dat er niets aan de hand was.

Ik heb nog veel meer gedaan, veel te veel om hier op te noemen. Daarom ga ik alleen nog even de inauguratiedagen beschrijven. Maandag gingen we namelijk weer naar DC waar het onderhand een beetje een gekkenhuis was geworden. Overal mensen, overal verkopers. Toen we naar de metro liepen, hoorden we ook muziek. En toen liepen we een hoek om en zagen opeens Josh Groban op een podium! Het was namelijk Obama's Day of Service en we waren tegen de voedsel-uitdeelpunt aangelopen, waar ook Groban (of Josh, hangt ervan af hoe familiar je hebt wil maken ) een steentje bijdroeg.

Toen we onze spullen af hadden geleverd bij de echtpaar waar we zouden slapen en weer terug naar de stad waren gegaan, gingen we eerst even Obamaspullen scoren. In de ene winkel stond een rij van een uur (!) dus daar zijn we gauw weer weggegaan. De Inauguration SuperStore (je moet het maar verzinnen!) had een rij van een halfuur, en heel veel (vooral trashy) spullen. Uiteindelijk heb ik er nog wel een t-shirt en een pin gekocht. De pin staat nu op mijn tas te prijken. Moet natuurlijk wel laten zien waar ik voor gestemd heb!

Anyway, na die overweldigend ervaring zijn we richting de Capitol gegaan, waar we een receptie zouden bijwonen van onze Congresswoman Barbara Lee. Daar kwamen we nog een andere Berkeliaan tegen, die Marius kende van de CalDems. We zijn nog (uberAmerikaans) met haar op de foto geweest, hebben wat kunnen eten en drinken, en zijn daarna weer de Mall opgegaan. Daar was namelijk een kleine studio van MSNBC, een politieke tvzender. Daar was het ook een gekkenhuis, iedereen riep te schreeuwen en te joelen. Weer een ervaring rijker gingen we maar naar huis omdat we de volgende dag erg vroeg opmoesten (lees, het was eigenlijk niet de moeite waard om naar bed te gaan. Marius's wekker stond om half drie, en de mijne om kwart over drie). Maar tegen vier uur waren we dus bij de metro, tegen half vijf zaten we er in, en tegen half zeven hadden we eindelijk een plekje gevonden op de Mall. Het was koud, het was donker, maar we stonden wel in het eerste vak waar mensen zonder kaartjes mochten staan, met goed zicht op het Capitool (oke, te ver weg om daadwerkelijk iets te kunnen zien, maar toch. Gelukkig hadden we hele grote schermen waar we alles konden volgen). Toen kwam de zon op, erg mooi. Om half elf werd het grote concert van zondag op de schermen vertoond, en kwam iedereen een beetje tot leven. Wat was ik daar graag bijgeweest! Het had ons al aan het zingen en dansen, wat moet het live nog geweldiger zijn geweest. Tegen halftwaalf gingen we over naar het echte werk: mensen kwamen binnen en werden vertoond op de schermen. Politici, artiesten, sterren, maar ook de weduwe van King. En toen de Obamas zelf. Bij elke aankondiging op de schermen ging iedereen weer los (alleen bij Bush werd het eerst stil en daarna werd er keihard geboo-ed) maar toen de Obamas opkwamen was het echt insane. We hadden vlaggetjes uitgedeeld gekregen van Girl en Boy Scouts en iedereen heeft die driftig gebruikt. Ik heb zelf een aantal van die vlaggetjes gemold door te hard te zwaaien..

nou ja, de rest hebben jullie ook een beetje gezien denk ik. Aretha Franklin, Rick Warren (ik heb mooi niet meegebeden met hem maar mijn eigen gebed geformuleerd. Wat bezielde Obama om Rick Warren te vragen?), Yo Yo Ma en Itzhak Perlmann (heel mooi!!), andere mensen, en toen de eden zelf. Biden ging vlekkeloos, Obama was iets te happig en de justice was de volgorde vergeten, maar toen was het gebeurd: hij was president. (hij heeft trouwens voor de zekerheid de volgende dag de eed maar even herhaald voor de zekerheid. De Constitution specificeerd namelijk dat alle woorden precies moeten worden nagesproken en om aan de geldidheid geen twijfel te geven hebben ze maar een re-take gedaan). Tranen, gejuich, zwaaien met vlaggen: voor veel mensen werd het teveel. Vooral veel African Americans werden heel emotioneel: velen waren oud genoeg om nog blatant racisme meegemaakt te hebben en dachten ws niet dat ze dit nog zouden meemaken.

Na de speech vertrokken al veel mensen. Het was echt stervenskoud, maar wij wilden nog even Bush zien opstijgen in de helicopter. Even een bevestiging dat hij echt weg was. Toen gingen wij ook maar opwarmen, in de Air en Space Museum (een van de weinig musea waar we niet geweest waren. Kwam dat mooi uit!). Overal lagen en zaten mensen op te warmen en ook wij kwamen langzaam bij..

daarna volgde een snelwandel tocht door de stad. Omdat de metros overbelast waren hadden ze het hele systeem even platgelegd. Een beetje vervelend gezien Marius naar het vliegveld moest komen om naar Nederland te vliegen. Dus toen zijn we gaan lopen naar Arlington, wat net over de rivier lag en hebben daar de metro genomen. Nou ja, als ik zeg lopen, bedoel ik dat Marius liep en ik half moest rennen om hem bij te houden. Langere benen waren toen wel handig geweest! Maar inmiddels kan ik lopen als de beste, dus die Vierdaagse lijkt me geen punt Sanne, misschien moet ik maar meedoen met de Kennedymars, om in de spirit te blijven.

En toen was het eigenlijk voorbij. Marius naar het vliegveld gebracht, nog even de Neighborhood Ball gekeken op tv (daar was ik ook graag bijgeweest!!), en daarna heel vroeg naar bed. En de volgende dag vloog ik naar huis en nu ben ik hier...

Ik ben inmiddels alweer een beetje gewend hier. Het was gek om mensen weer te zien, het is namelijk alsof ik nooit ben weggeweest, maar dat ben ik wel, en heb veel gedaan en ben volgens mij ook veranderd. Maar het is me allezins meegevallen qua heimwee, waarschijnlijk omdat ik alweer plannen zit te maken om terug te keren..maar daar horen jullie tzt wel over Wat dat betreft heb ik weer ontzettende mazzel met mijn dubbele paspoort.

Het is dus voorbij. Ik ben weer thuis. Maar ik heb mijn andere thuis achter moeten laten. Een beetje een dubbel gevoel dus.

Bedankt voor al jullie berichtjes, mailtjes, kaartjes, skype-telefoontjes...ik heb me nooit alleen gevoeld daar! Ik zie er naar uit jullie allemaal weer te zien, hopelijk binnenkort..wie meer wil weten over mijn reis of al mijn fotos wil zien is van harte welkom om langs te komen! Ik zet de koffie/thee/wijn/sap wel klaar.

ps. maandag heb ik een interview met de Vox (de studentenblad van de universiteit) gedaan, die morgen in de bakken op de uni ligt. Het is ook vanaf morgen te downloaden op www.ru.nl/voxlog voor diegenen die het willen lezen maar niet op de uni komen.

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl